"Ugotowany"

Narobiłam sobie apetytu po przeczytaniu kilku recenzji w sieci. Zaopatrzyłam się w prowiant, najadłam przed seansem i … wyszłam lekko zniesmaczona i z poczuciem jakby, ktoś zaprosił mnie na dobrą kolację, a podał spalone dania i do tego jeszcze zabrał mi deser. 

www.filmweb.pl

Adam Jones, główny bohater określany jest w opisach filmu jako charyzmatyczny szef kuchni. Ja mam inne określenie: dupek (najdelikatniejsze, z tych co mi na myśl przychodzą). Nie zauważyłam w nim charyzmy. Charyzmatyczny szef kuchni powinien przyciągać, porywać i inspirować, a nie niszczyć, zaszczuwać, szarpać, kląć i rzucać garami. Chyba się krytykom filmowym pomyliły pojęcia.

Nie akceptuję takich postaci ani w życiu, ani w filmie. Uważam, że zbyt często pokazuje się takie zachowania – szczególnie świecie kulinarnym. Częste ich pokazywanie może sugerować, że takie zachowanie jest normą. A nie jest.

Gotowanie dla mnie to wyraz troski i dbania o drugiego człowieka, to miłość. I nie akceptuję takiej formy jaką prezentują Adam Jones, masterszefy, Magdy, czy Gordony.

Czy w filmie było coś co mi się mimo wszystko spodobało? Tak! Najbardziej podobały mi się dwa Thermomiksy, na tle których siedzi skacowany główny bohater:)

Miłe dla oka były pokazywane potrawy, ale tort nie powalał. Moja koleżanka robi lepsze i ładniejsze (Aniu to o Tobie!). Było kilka śmiesznych, kilka zaskakujących scen. Ogólnie miło, że gość ogarną się trochę na koniec. A koniec… jakiś taki dla mnie niedokończony, ani przepraszam ani dziękuję nie było.

„Chmurna młodość jest romantyczna, chmurny wiek średni już nie” – to najlepszy cytat z filmu.

Zachęcam jednak aby każdy wyrobił sobie swoje zdanie na temat tego filmu.

Ambassada

Wybraliśmy się na nowy film Machulskiego Ambassada. Poza tym, że ma coś się dziać w ambasadzie niemieckiej i że komedia, to nie wiedzieliśmy o tym filmie nic. I dobrze, dzięki temu byliśmy zaskoczeni.
Już po obejrzeniu filmu przeczytałam wiele negatywnych opinii o nim.
Nie jestem znawcą kina, nie fascynują mnie bardzo ambitne filmy i trudne tematy (takie mam na co dzień).
Zatem jako zupełnie zwykły człowiek, prosty jak dębowe krzesło powiem, że film mnie urzekł i bardzo mi się podobał.
Urocza była pierwsza scena, gdzie Mela spławia natrętnego podrywacza, jak również ta ostatnia. I wiele innych także.
Bardzo żałuję, że w prawdziwym życiu nie można zrealizować tych pomysłów.

ze strony http://www.filmweb.pl

Ciąg dalszy poprawiania humoru

Brat wyciągnął nas do kina. Dawno tak się nie śmiałam - polecam Millerów

Buena Vista...

Buena Vista Social Club to film o kilkunastu kubańskich muzykach, występujących w klubie i zaangażowanych w produkcję albumu Buena Vista Social Club.

Od ładnych pary lat chciałam go obejrzeć, ale jakoś tak się nigdy nie składało. Z pomocą przyszedł mój filmowy guru, czyli Wiewióra:)
Film nie ma żadnej akcji, nic się nie dzieje, tylko opowiadają, grają i śpiewają. Niby nudny jak flaki z olejem, ale…
Wszystko płynie powolutku, leniwie, wręcz czujesz ten letni klimat, coś na styl hiszpańskiego "maniana" i greckiego "sega sega", czyli jutro i powoli powoli.
Po kolei pokazane są postacie kubańskich muzyków, mówią kiedy się urodzili, gdzie, czasem kim byli rodzice, czy dziadkowie i jeszcze kilka innych słów mówią o sobie. Ot taki spokojniutki film dokumentalny. Nic niby się nie dzieje, ale w pewnym momencie spostrzegasz, że stopy same ruszają się w rytm kubańskiej muzyki, niewiele później czujesz jak ruszasz głową i szyją, później dochodzą do tego ramiona. Tak po prostu same słysząc tę muzykę tańczą i nagle czujesz że ta muzyka jest wszędzie, w każdej twojej komórce, że masz ją po prostu w sobie.
Tej nocy nie zasnę spokojnie