Wspomnienie szalonego grudnia

Nie wiem, jak to się stało, ale grudzień przeleciał mi z prędkością światła. Wszystko naraz tak przyspieszyło, że z wieloma sprawami najzwyczajniej się nie wyrobiłam, choć zaczęłam wcześniej. Na przykład prezenty były na ostatnią chwilę robione, był płacz i lament bo maszyna przepuszczała ścieg, bo podwójną igłę złamałam. Po wielu bojach i z pomocą męża jakoś udało się wyprodukować czapki, które dostali tata, brat i mąż. Jak złapię któregoś do pozowania, to pokażę co mi wyszło. Na razie mogę tylko napisać, że kilku osobom czapki się spodobały.

A miałam taki dobry start. Już w pierwszy weekend powstała broszka, naszyjnik i kolczyki, a potem zakręciło mnie;) Czego dowód w dalszej części posta.

Byłam też u fryzjerki, kto mnie zna, wie jak tego nie cierpię. Na koniec wizyty poprosiłam o koronę, a wyszedł... ślimak. 

 

Zdarza się tak, że szefowie działów/prezesi/dyrektorzy mają jakieś fajne wyjazdy służbowe. I czasem zdarza się, że nie mogą/nie chcą pojechać i ktoś z pracowników jedzie w imieniu firmy. W tym roku trzy razy mi się trafiła ta łaska:) Raz w październiku, gdy byłam w Ogrodzieńcu i przy okazji zahaczyłam o pustynię błędowską (tutaj i tutaj) i dwa razy w grudniu. W grudniu raz było fajnie, a raz średnio. Ten fajny raz dotyczył głównie hotelu, w którym miałam szczęście nocować: hotel Hilton w Łodzi z basenem, sauną i spa na 10. piętrze!

Pływanie i patrzenie w dół na ulice, na samochody daje niesamowite wrażenie! Także sauna była w tym hotelu niezła, szkoda, że miałam tak mało czasu dosłownie pół godzinki przed śniadaniem, ale dobre i to:) Poza tym mają w tym hotelu pyszne jedzenie i nawet osoba na diecie znajdzie coś w ofercie śniadaniowej.

Ten grudniowy pęd był pewnie spowodowany tym, że na początku grudnia jeździłam gokartem… ale to nie było przyjemne...

Poza tym byliśmy z Ziutkiem w kinie na „Papuszy” – ale o filmie to innym razem napiszę.

Lecimy w kulki

Jakiś  czas temu ukręciłam kilka fimo kulek na próbę. Kulki upiekły się ładnie.
Z tych najbrzydszych (moim zdaniem, bo użyłam niechcący transparentnego fioletu i efekt taki sobie) postanowiłam zrobić dla siebie testową wersję bransoletki.

Rozmiar bransoletki można regulować przesuwając supełki, nie wiem, czy widać, o co chodzi.

Okazało się, że dziurki, które zrobiłam przed upieczeniem, są za małe. Z pomocą przyszedł Ziutek z Dremelkiem:) O jak dobrze, że kupiłam mu ten sprzęt na prezent!

W tle pozostałe kulki. Zaprezentuję je, gdy coś z nich już powstanie.

Znowu broszka

Broszka na poprawę humoru. Robiona w nocy o północy. Wymęczona zupełnie jak ja od dwóch dni.
Koraliki własnej produkcji (pokazywałam je tu). Pytano mnie o tutka na takie koraliki, myślałam o tym i poddałam się. To moje pierwsze koraliki fimo (i jedyne - jeszcze) robiłam je na oślep i nie jestem w stanie tego powtórzyć. A że wyszły fajnie, cóż - przywilej początkującego:)
Broszka miała wyglądać zupełnie inaczej, ale jak to z sutaszem bywa, zaczynam od rozrysowanego roboczo projektu, a potem sutasz sam mnie prowadzi i to co wychodzi prawie nie przypomina tego, co pierwotnie zamierzałam wykonać:) To jest dla mnie niesamowite... z innymi technikami tak nie mam.

Mój projekt szczęście:)))

"Badania pokazują, że każde wspólne zainteresowanie zwiększa szansę na trwałą relację i podnosi o dwa procent poziom satysfakcji" 

- Gretchen Rubin "Projekt szczęście"

Pewnie jest to jedną z przyczyny mego uwielbienia dla Wiewiórki, z którą w tym roku wspólnie zaczęłyśmy tworzyć. Ale nie tylko to, bo Wiewiórka jest wspaniałą, wrażliwą i ciepłą osobą, choć jak zobaczyłam ją pierwszy raz w życiu, gdy miała na sobie glany i szaloną fryzurę, to nie powiedziałabym tego, o nie;)))

Na szczęście poznałam ją lepiej i wszyło szydło z worka, czyli fantastyczna kobieta, super mama, niezwykle zaradna pani domu, i och i ach, dużo mogłabym pisać o niej:) 

Znam się już z 9, a może 10 lat. Świetnie mi się z nią pracuje fizycznie (wspólne praktyki), umysłowo (wspólne projekty, wspólna nauka), fantastycznie mi się z nią tworzy i zwyczajnie dobrze mi w jej towarzystwie. Jestem więc częstym gościem w Wiewiórczym Azylu.

A oto co powstało podczas ostatniego pobytu u Wiewiórki

 

Zrobiłam dwa filcowe kwiaty, a Wiewióra torbę, na której kwitną maki i ostróżki.

Pod czujnym okiem Wiewióry pierwszy raz spróbowałam swoich sił w fimo. I oto co powstało.

Śliczne, prawda?

Przywilej początkującego:))) Są tak niesamowicie radosne, tak mnie cieszą, że póki co trzymam je w miseczce na szafce nocnej. Bawię się nimi przed snem, a rano od razu po obudzeniu mogę sobie na nie patrzeć. Sprawiają mi niesamowitą frajdę:) Mniej więcej już wiem, co z nich zrobię:)